Welkom gast
Ria
Ria
Communities: MantelzorgMantelzorg Enschede

Mantelzorgers moeten verplicht helpen in de zorginstelling! Ben jij voor of tegen en waarom?

 

Natuurlijk niet! Dat is mijn eerste reactie. Ik kan een ander niet verplichten of als familielid verplicht worden om in de zorginstelling taken op te pakken. De verplichting stuit tegen de borst. Die botst met mijn behoefte om zelf te beslissen wat ik doe. Het moeten wil ik niet.

Behoefte aan rust
Veel mantelzorgers, die ik tegenkwam in de verpleeghuizen, zijn opgelucht dat er even iets niet hoeft. Opgelucht dat vader, moeder of partner in het huis de nodige zorg krijgt. De periode voorafgaand aan de uithuisplaatsing heeft vaak al heel veel energie gevraagd. En naast de opluchting is er ook het grote verdriet, de frustratie en de zwaarte. Verlost van de dagelijkse zorg voelden zij vaak hoe moe ze waren. Kom dan niet gelijk met een nieuw moeten.

en behoefte om te zorgen
Na een korte of langere periode van even niets moeten en hoeven, ontstaat bij de meeste mantelzorgers vanzelf de behoefte om iets te doen. Om een stuk zorg voor vader, moeder of partner op te pakken samen met de verzorgenden en verpleegkundigen. Het liefst wil je zelf zorgen, dat geldt voor het merendeel van de mantelzorgers. 

heeft geen verplichting nodig
In een ideaal plaatje zullen zorginstellingen merken dat familieleden graag een helpende hand toesteken. In de dagelijkse praktijk zijn er schrijnende situaties van ouderen waar niemand meer komt. Het hangt af van de kwaliteit van al die familierelaties, van ieders familiegeschiedenis. Dat bepaalt of er een warm contact is en veel nabijheid of weinig of geen contact. Veel kinderen van ouderen wonen ook fysiek ver weg. Een zorginstelling weet niet wat de reden is dat een dochter niet meer bij moeder komt in het verpleeghuis. Of waarom een partner zelden op bezoek komt. Natuurlijk zijn er krengen. De meeste mensen echter willen in een relatie elkaar wederzijds liefde en warmte geven. In relaties die verstoord zijn, zit hier heel vaak verborgen pijn. Het is dan niet aan een ander om hierover te oordelen.

Zorginstellingen zijn niet zoals thuis
Het grootste misverstand in onze samenleving is wel dat onze familieleden in een verpleeghuis of zorginstelling 24 uur per dag zorg en aandacht krijgen. Het is veel eerder 24 uur een één op één zorgmoment per week. Er is wel 24 uur per dag toezicht in de groep. Zoals thuis is het echter niet. 
Dat betekent keuzes maken in wat je als verzorgde en familie wel/niet wilt. Wel iedere dag douchen of hulp bij het eten. Dat betekent ook dat verzorgenden en verpleegkundigen, die nu bewoners krijgen met complexere zorgvragen, zich de benen onder het lijf vandaan rennen en onvoldoende kunnen doen wat ze het liefst willen doen: aandacht en warmte geven.

en hebben ons nodig 
Zij hebben de familie nodig om kleding te kopen, hulp bij het eten te geven, kleding te wassen, liedjes te zingen, koffie te schenken, bij een verward persoon te zitten, verhalen voor te lezen. Wanneer wij goede zorg willen, kunnen we niet alleen maar iemand 'droppen' in een instelling en dan wegblijven. Op basisscholen, sportverenigingen is het langzamerhand al gewoonte om een tegenprestatie te vragen als bijdrage om de kwaliteit te handhaven. Is dat dan anders voor instellingen? Mag een instelling dan een beroep op ons doen? Is het niet fysiek dan in de vorm van een financiële bijdrage? Om samen een warm klimaat te creëren waar het goed is.

geen verplichting wel uitnodiging
Verplichten gaat me te ver. Wat is de kwaliteit van de geboden hulp, wanneer iemand verplicht dit doet en niet van harte? Uitnodigen om iets bij te dragen, met ruimte voor een neen, dat kan. Met als voorwaarde dat de zorg ook nadrukkelijk openstaat voor de kennis en ervaring van de mantelzorger. Zo kan er een gelijkwaardige samenwerking ontstaan. De zorg mag helderheid geven op waar haar grenzen liggen in wat ze kunnen bieden. Zij mag duidelijk maken wat de keuze om wel/niet te helpen betekent voor de kwaliteit van leven voor het betreffende familielid, De familie mag er voor kiezen om daar iets mee te doen of het te laten. Hoe pijnlijk dat laatste ook is voor de betrokkene in de zorginstelling. Kortom: uitnodigen? Ja! Verplichten? Neen!

In de mantelzorgcommunity bracht ik deze blog in. We zijn benieuwd: Hoe kijk jij naar de stelling vanuit je beroep en ervaring in de zorg?

reacties

Patrick
Communities: Ouderenzorg

Eeen boeiend stuk, waarbij ik vanuit de praktijk merk dat het zorgend personeel ook niet altijd open staat voor hulp of aandacht van de mantelzorger. Want het doorbreekt soms de routine of werkwijze. Of het klikt wat minder en men ervaart de mantelzorger dan als lastig. En dat is spijtig omdat daarom de mantelzorger zich dan niet gewenst voelt en weer afstand neemt. 

Dus BEIDE partijen dienen voor elkaar open te staan en begrip te hebben voor de andere rol die een ieder invult. En daar valt nog een hoop in te verbeteren, zeker ook vanuit de zorgverlening. Als dat lukt, dan is die verplichting niet eens zo er hard nodig, maar zal er een meer spontaan en ontspannen aanbod van mantelzorgers komen. Ik ben dus tegen het verplichten, totdat deze hobbel eerst is gladgestreken. Anders werkt dat hele verplichten alleen maar averechts...

Herkennen jullie trouwens het ongemak wat zorgverleners soms hebben t.o.v de mantelzorger, waardoor deze het gevoel krijgt eigenlijk niet zo welkom te zijn als dat je mag verwachten?

 

Berthy
Communities: Ouderenzorg

Ik ben jarenlang mantelzorger geweest voor mijn ouders. Met hulp van mijn man en kinderen. Mijn ouders woonden in eerste instantie 2 uur rijden bij mij vandaan en toen mijn moeder de diagnose Alzheimer kreeg en mijn vader fysiek steeds meer problemen kreeg (hart en vaatziekten) zijn ze samen verhuisd naar een appartement in een verzorgingshuis in de buurt. Dat zorgde ervoor dat wij hen regelmatiger konden bezoeken en ondersteunen.

Het verzorgingshuis was onder 1 dak met een verpleeghuis zodat mijn vader mijn moeder vaak kon bezoeken en mee kon nemen als de dag het toeliet toen zij na een aantal jaren opgenomen moest worden. Mijn vader is toen helaas vrij snel daarna overleden aan darmkanker, maar mijn moeder heeft daar iet zoveel meer van meegekregen.

In de laatste jaren op de verpleegafdeling ging mijn moeder vroeg slapen. Ik werkte 4 volledige dagen in de week. Mijn man had een fulltime baan en onze kinderen studeerden elders. Als ik de werkdag erop had zitten en daarna direct doorging naar mijn moeder kon ik haar soms nog net op bed stoppen, maar meestal sliep ze dan al. Het bezoek en de activiteiten die ik met haar kon doen bleef meestal beperkt tot het weekend en mijn vrije dag. Ook deden we natuurlijk haar financiën, kleding, schoenen en afspraken, maar dat was het dan wel zo'n beetje.

Ik begrijp als geen ander dat fijn is als mantelzorgers veel doen. En als de zorgvrager veel kinderen in de buurt heeft wonen kun je misschien meer vragen, maar als een mantelzorger het enige kind is, zijn hun mogelijkheden waarschijnlijk beperkt, niet alleen qua tijd, maar zeker ook qua draagkracht. Hoewel ik vaak maar 2x per week enkele uren met mijn moeder doorbracht, voelde ik mij toch soms overbelast. Geen dag voor jezelf om af te spreken met een vriendin voor een dagje sauna of winkelen. Alleen werken, moeder bezoeken, dingen regelen en huishouden.

Ondertussen heb je natuurlijk ook nog te dealen met alle gewone dingen als moeder en echtgenote, maar dat kan tussen neus en lippen door.

Ik weet niet hoe ik meer had kunnen doen als het huis mij dat had verplicht.

Bovendien ben ik behoorlijk allergisch voor het woord "moeten"

Ell12
Communities: Ouderenzorg

wauw, wat een mooi stuk, Ria!
allereerst, vind ik het super knap van alle manterzorgers, want het is niet makkelijk om voor je eigen dierbare te zorgen en daarnaast hebt je je eigen verdriet/emoties!
Maar, hoe ik naar deze situatie kijk, is als de vader/moeder van de mantelzorger in een verzorgingsinstelling woont, zou ik dit eigenlijk aan de zorg overbrengen, hoe moeilijk dit ook is, jij als mantelzorger kon het al niet meer aan, je hebt niet voor niets diegene in een instelling gebracht, het is nu tijd om voor jezelf te zorgen en af en toe gewoon langs te komen om bij te kletsen, om naar buiten te gaan, iets actiefs, ik denk dat dat een heel groot stuk rust geeft, zowel voor de vader/moder en voor de mantelzorgers..

Ria
Ria
Communities: MantelzorgMantelzorg Enschede

Hoi Patrick, Berthy en Ell,

dank jullie wel voor de reacties. Patrick, mooi om te terug te lezen dat gelijkwaardigheid zo van belang is. Dat herken ik helemaal.

Berthy, die allergie op het moeten herken ik ook. Helder beschrijf je ook hoe het voor een mantelzorger is. 

Dank je wel Ell, ik denk ook dat het rust geeft, wanneer je dit kunt neerleggen bij de verzorging. Dan komt de vraag/punt van Patrick terug hier: in hoeverre staan verzorgenden of de zorginstelling als organisatie open voor deze behoefte van mantelzorgers? Wordt het gesprek hierover gevoerd?

Deze vraag komt namelijk nu ook naar boven in de mantelzorgcommunity. Ben benieuwd wie van jullie hier ervaring mee heeft.

 

Ell12
Communities: Ouderenzorg

het is fijn als mantelzorgers nog steeds bestaan, ook in een verzorgingstehuis, wel goede communicatie tussen zorgverlener en mantelzorger.

bea
bea
Communities: Ouderenzorg

mijn ervaring is dat mantelzorgers juist een hele aanvulling kunnen zijn op een afdeling. (ik beschrijf t even vanuit mijn eigen situatie he) mantelzorgers brengen de buitenwereld binnen de muren van dde instelling en hebben vaak een hele gezonde kijk op zorg. (waar wij met ons proffesionele oog kijken wat een soms ook een beetje slaapt, kan de mantewlzorger  ons wakker schudden) .

In het voorbeeld van Ell12 klinkt veel verdriet van de mantelzorger door en vooral gemis aan communicatie tussen mantelzorger en afdeling/instelling en begeleidng van de mantelzorger .  Ik denk dat het een voorbeeld is van wat Patrick in zijn reactie aangeeft. Ik vind het belangrijk dat mantelzorgers kunnen blijven zorgen voor hun partner of ouder samen met zorgverleners. Natuurlijk geeft de mantelzorger de zorg uit handen omdat deze thuis te zwaar of zelfs onmogelijk wordt maar ik zie het verpleeghuis dan als aanvulling om toch zelf voor een famlielid te kunnen blijven zorgen met hulp...als ze dat op kunnen brengen tenminste en op een manier die bij hem of haar past .  Als je mantelzorgers meeneemt en de ruimte geeft om te zorgen kunnen zij ook verder. 

@patrick en @ Ria ik herken heel veel van wat jullie zeggen en ben het helemaal met jullie eens.  Er zou binnen instellingen een duidelijk mantelzorg beleid moeten zijn waarbij er ook ruimte is voor mantelzorg begeleiding . 

@Ria, ik ben ook beneiuwd naar hoe mantelzorgers hun plek en rol op een afdeling zien. Ik kan me ook voorstellen dat er bij hen een conflict situatie ontstaat, door persoonlijkheid en verschil in rang en stand. Opeens is iedereen gelijk en moet een mantelzorger een behoorlijke stap terug doen . hij krijgt een andere positie . daardoor kunnen ook conflicten ontstaan. 

 

Anneke Harte
Communities: Ouderenzorg

mantelzorgers zijn vaak een zeer gewaardeerde en vaak ook ondergewaardeerde aanwinst op de afdeling.
het is belangrijk om er zo goed mogelijk voor te zorgen dat er een goede communicatie is tussen de profesionele zorgers en de mantelzorgers en daar gaat het helaas vaak mis.
mantelzorgers vinden dan de profesionele zorg tekort schieten en de professionele verzorgenden labelen de mantelzorgers als eigenwijs, veeleisend en betweterig.
en dat is zo jammer.
wanneer de mantelzorger meer gewaardeerd zou worden, beter bij de zorg betrokken, en beter gehoord, zou het vaak veel beter kunnen werken.
duidelijke afspraken en elkaar om info en adviezen vragen scheelt al heel veel.
vaak wordt er ook teveel verwacht van de mantelzorger waarbij dan maar al te gemakkelijk voorbij wordt gegaan dat mantelzorgen in principe een 2de baan is.
iets wat iemand moet kunnen inpassen tussen de "echte" baan en het prive leven
Om zelfs maar te overwegen mantelzorg te verplichten vind ik de waanzin ten top.
Het is voorbijgaan aan de wens en eventuele mogelijkheden van de mantelzorger en ook niet goed voor de zorgontvanger die zich dan heel bezwaard zou kunnen voelen vanwege de verplichting die de mantelzorger opgelegd is geworden.
Het zou, mijns inziens, misbruik en erger, in de hand kunnen werken.
ik vind het in elk geval een heel slecht idee

Reageer

Meld je aan of log in om te reageren op dit onderwerp.