Welkom gast
Esma
Communities: Algemeen

Jong gezin en chronisch zieke partner

We zitten hier al zo lang in de medische molen. Er zijn intussen na een lange weg van zoeken, diagnoses. Vaak lees ik over ouderen en mantelzorg, maar we hebben een jong gezin. Al worden de kinderen ouder en zelfstandiger, de klachten van mijn man worden erger en ik ben vaak zo op dat ik zijn vraag om hulp, in de vorm van reactie geven op dat hij zo'n pijn heeft niet altijd op kan brengen. Ik ga door, maar ik denk soms echt, denken dat ik superwoman ben!? Anderen hebben echt geen idee hoe zwaar het is! Daar voel ik me eenzaam in. Ik wil echt niet als een slachtoffer overkomen. Ik ben altijd heel positief! Maar ik ben op het punt gekomen, zal ik het wel volhouden? Hulp vragen, lees ik vaak. Maar waarin? Het zijn losse momenten over de dag heen. Alles voor de kinderen doen, werken, boodschappen, als iets niet lukt voor mijn man, gelijk helpen, veel voor hem overnemen in het huis, het lijkt alsof ik drie kinderen heb.. Wie heeft er tips? 

reacties

jojo56
Communities: Mantelzorg Enschede

Hallo Esma,

Wat bijzonder dat je je verhaal met ons wilt delen. Dat is de 1ste stap om je lot in handen te nemen. Ja wat je schrijft doet mij denken aan mijn mantelzorgtaken met mijn dove ouders. Je bent zeker geen pieperd zoals jij wellicht denkt en ja natuurlijk leeftijd speeld in deze geen rol. Juist jij die nog zo jong is  mag ook genieten van het leven. Echter klopt het wel dat je wel om hulp moet gaan vragen.

Ik denk dat je zo over je eigen grenzen bent gegaan en de burn out dreigd om de hoek te staan. Hier volgen mijn tips voor jou!

Door de community heb ik geleerd dat je in 1ste instantie met je huisarts erover moet hebben, die kan je helpen, om met jou de juiste hulpvraag vast te stellen. Hij kan je de weg wijzen. Mocht het zijn dat je met je huisarts niet een goede verhouding hebt ,kun je na de wijkcoach in jou gemeente gaan.

Elke gemeente heeft een website en daar staat wie bij jullie wijk de wijkcoach is . Zij kunnen met je meekijken of je voor bepaalde voorzieningen in aanmerking kunt komen. 

Verder is de mogelijkheid bij je eigen zorgverzekeraar navraag te doen, wat zij voor jou als mantelzorger kunnen beteken.

Daarnaarst zijn er ook mantelzorgmakelaar die met je mee kunnen kijken wat je nodig hebt.

Je ziet Esma er zijn meerdere wegen om hulp te vragen.

Doe het je hebt het verdiend en ze zullen zeker na je verhaal luisteren. Ik  ben toch zo benieuwd of je mijn informatie op weg heeft geholpen?

Bljif van je afschrijven dat lucht jou een beetje op en kan je weer ruimte geven voor meer energie om het vol te kunnen houden.Er zal altijd iemand van ons op je verhaal reageren, dus schroom om het te doen!

Goed bezig meid ......  jij hebt het verdiend!smile 

Met een hartelijke groet Josefa

Ria
Ria
Communities: MantelzorgMantelzorg Enschede

Hallo Esma,

Zo herkenbaar vanuit mijn eigen ervaring. Druk gezin, werk, opleiding, partner die extra zorg nodig had.
Ik was destijds boos op de buitenwereld, op mijn partner, op mezelf, op het  leven dat me zo'n loer draaide. Het gevoel er alleen voor te staan. Dat je niet altijd liefdevol op  hem kunt reageren is heel voorstelbaar.
Je bent inderdaad geen superwoman (eigenlijk wel in wat je allemaal WEL doet), maar niet in de zin dat je altijd alles met een lach en vanuit liefde en rust kunt doen. 
Niet iedere gemeente heeft een wijkteam waar je terecht kunt voor ondersteuning als mantelzorger.
Veel gemeenten hebben in plaats van een sociaal wijkteam of naast een sociaal wijkteam een steunpunt mantelzorg en iedere gemeente heeft het algemeen maatschappelijk werk. Daar kun je wel terecht. De consulenten mantelzorg snappen waar je in zit. misschien kun je bij het steunpunt andere jongere ouders ontmoeten van wie de partner ziek is. Want het is echt anders dan wanneer je 65+ bent en je partner heeft wat. En ook het maatschappelijk werk kan je steunen en helpen om er mee om te gaan.
Je mag ook je partner te laten weten dat je niet altijd tijd en ruimte hebt om  hem emotioneel op te vangen. Je mag aangeven dat je op dat moment behoefte hebt aan rust, een moment voor jezelf. En dat je op een ander moment graag zijn verhaal hoort en hem wilt steunen. 
Daarmee neem je hem ook serieus. Hij is een volwassen man immers. 
En kijk wie je om je heen hebt aan familie, vrienden, buren. Wie kan er iets voor je betekenen... kan iemand een keer de kinderen een middagje opvangen, kan je een keer met iemand de bossen in, is er iemand bij  je wie je je hart mag luchten....

Heel veel sterkte en dank voor delen

Reageer

Meld je aan of log in om te reageren op dit onderwerp.